Grabowska Zofia

Grabowska Zofia
Data urodzenia:
1900-05-04 Warszawa
Data śmierci:
1970-05-04 Poznań

tancerka;

Właściwie Zofia Florentyna Grabowska zamężna Statkiewicz. Była córką drukarza Henryka G. i Dominiki z Emilewiczów, żoną Maksymiliana Statkiewicza. Od 1907 uczyła się w warsz. szkole ba­letowej, a od 1908 jako uczennica szkoły wystę­powała na scenach WTR, np. w 1914 tańczyła w balecie Potężny sojusz w T. Nowości. W 1917 ukończyła szkołę i na sez. 1917/18 została zaan­gażowana do zespołu baletu T. Wielkiego w War­szawie, w 1918-19 (do czerwca 1919) występowała także w warsz. t. Czarny Kot. W 1919-21 tańczyła w Ballets Russes S. Diagilewa, m.in. w Londynie, Mediolanie, Rzymie, Monte Carlo; kształciła się w tańcu klasycznym u E. Cecchettiego w Londynie. W 1921-24 występowała z zespołem W. Mocchiego w Ameryce Południowej. Po powrocie do kraju była w 1924-30 primabaleriną T. Wielkiego w Po­znaniu. Dnia 18 II 1926 poślubiła w Poznaniu tan­cerza i choreografa M. Statkiewicza. Wspólnie z mężem pracowała w pozn. szkole baletowej, pre­zentując tam „swój specjalny styl i metodę szko­lenia” (cyt. za B. Mamontowicz-Łojek). W 1930-32 (występowała w T. Wielkim we Lwowie, w 1932, w pozn. T. Komedii Muzycznej, a od 1933 do wybuchu II wojny świat, była ponownie primaba­leriną w pozn. T. Wielkim. Z zespołem tego teatru w 1934 i 1935 występowała w Gdańsku. Najważniejsze jej partie w baletach to: Dziewczyna (Tańce połowieckie), Wiwandierka (Wieszczka lalek), Papillon (Les Papillons), Zobeida (Szeherezada), Naj­piękniejsza (Pan Twardowski), tyt. w Syrenie, Na­rzeczona (Harnasie, prem. pol. 9 IV 1938), Ptak („Ognisty ptak”), a także wiele tanecznych partii so­lowych w operach i operetkach. W rec. podkreślano jej „nieskazitelną technikę wykonania”, „olbrzymią ekspresję i cudowną sylwetkę”. W czasie okupacji niem. wysiedlona z Poznania, przebywała w War­szawie i pracowała jako kelnerka w cukierni „Ta­try”. W 1944 została wywieziona na przymusowe roboty do Schwenningen w Wirtembergii, gdzie w 1945 pracowała w założonym przez męża gimn. i liceum. W poł. 1948 wróciła do Poznania, jednak ze względu na zły stan zdrowia więcej już nie występowała.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994


Źródła:
1)

tancerka;

Właściwie Zofia Florentyna Grabowska zamężna Statkiewicz. Była córką drukarza Henryka G. i Dominiki z Emilewiczów, żoną Maksymiliana Statkiewicza. Od 1907 uczyła się w warsz. szkole ba­letowej, a od 1908 jako uczennica szkoły wystę­powała na scenach WTR, np. w 1914 tańczyła w balecie Potężny sojusz w T. Nowości. W 1917 ukończyła szkołę i na sez. 1917/18 została zaan­gażowana do zespołu baletu T. Wielkiego w War­szawie, w 1918-19 (do czerwca 1919) występowała także w warsz. t. Czarny Kot. W 1919-21 tańczyła w Ballets Russes S. Diagilewa, m.in. w Londynie, Mediolanie, Rzymie, Monte Carlo; kształciła się w tańcu klasycznym u E. Cecchettiego w Londynie. W 1921-24 występowała z zespołem W. Mocchiego w Ameryce Południowej. Po powrocie do kraju była w 1924-30 primabaleriną T. Wielkiego w Po­znaniu. Dnia 18 II 1926 poślubiła w Poznaniu tan­cerza i choreografa M. Statkiewicza. Wspólnie z mężem pracowała w pozn. szkole baletowej, pre­zentując tam „swój specjalny styl i metodę szko­lenia” (cyt. za B. Mamontowicz-Łojek). W 1930-32 (występowała w T. Wielkim we Lwowie, w 1932, w pozn. T. Komedii Muzycznej, a od 1933 do wybuchu II wojny świat, była ponownie primaba­leriną w pozn. T. Wielkim. Z zespołem tego teatru w 1934 i 1935 występowała w Gdańsku. Najważniejsze jej partie w baletach to: Dziewczyna (Tańce połowieckie), Wiwandierka (Wieszczka lalek), Papillon (Les Papillons), Zobeida (Szeherezada), Naj­piękniejsza (Pan Twardowski), tyt. w Syrenie, Na­rzeczona (Harnasie, prem. pol. 9 IV 1938), Ptak („Ognisty ptak”), a także wiele tanecznych partii so­lowych w operach i operetkach. W rec. podkreślano jej „nieskazitelną technikę wykonania”, „olbrzymią ekspresję i cudowną sylwetkę”. W czasie okupacji niem. wysiedlona z Poznania, przebywała w War­szawie i pracowała jako kelnerka w cukierni „Ta­try”. W 1944 została wywieziona na przymusowe roboty do Schwenningen w Wirtembergii, gdzie w 1945 pracowała w założonym przez męża gimn. i liceum. W poł. 1948 wróciła do Poznania, jednak ze względu na zły stan zdrowia więcej już nie występowała.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.