Lisiewicz Teodozja

Lisiewicz Teodozja
Data urodzenia:
1903-12-25 Lwów
Data śmierci:
1975-05-08 Londyn

aktorka;

Wg Cz. Halskiego ur. 28 I 1897. Była córką Zygmunta L., adwokata, i Eugenii z Kubickich, siostrą Mieczysława L., poety-lotnika, sekretarza lit. T. Miejskich we Lwowie za dyr. W. Horzycy, red. Sceny Lwowskiej (zm. 1975 w Londynie). W 1922 ukończyła gimn. ss. Niepokalanek w Jarosławiu, w późniejszych latach kształciła się podobno w studiu teatr. W. Siemaszkowej we Lwowie. Od 1930 pracowała w dziale programowym, a od 1936 jako sekretarka lwow. rozgłośni PR. Była autorką felietonów, słuchowisk, cotygodniowych przeglądów nowości książkowych (pod pseud. Helena Boyer), współtwórczynią We­sołej Lwowskiej Fali. Zdobyła dużą popularność jako Ciotka Bańdziuchowa; w 1932-39 wystąpiła w ok. 180 audycjach i 200 przedstawieniach teatr, zespołu objazdowego Fali. Współpracujący z nią wówczas Cz. Halski napisał: „była wysoką i szczu­płą, głos miała niski, szorstki, chropawy, nadają­cy się do ról pyskatych przekupek, robotnic, słu­żących”.
Tłumaczyła sztuki, np. Ten, który wrócił (wysta­wione w Łodzi i Wilnie), od 1935 publikowała rec. i artykuły w prasie. W 1939 napisała swój pierwszy utwór scen., Słoneczniki. W okresie II wojny świat. jako ochotniczka wstąpiła do Pomocniczej Wojsko­wej Służby Kobiet przy Armii Pol. w ZSRR i na Środkowym Wschodzie. Przez Irak, Palestynę, Afry­kę dotarła do Anglii. Od 1943 służyła w Pomoc­niczej Służbie Kobiet Pol. Sił Powietrznych w sto­pniu podporucznika. Posiadała liczne odznaczenia wojenne. Po demobilizacji zamieszkała na stałe w Londynie i poświęciła się twórczości lit., która przy­niosła jej wiele nagród, m.in. pisarską im. Anny Godlewskiej; kilkakrotnie na konkursach dramaturgicznych ­ ZASP-u w Londynie, T. Nasza Reduta w Chicago, dwukrotnie (1967, 1968) Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Współpracowała z teatrami pol. w Londynie (była członkiem miejscowego ZASP-u), m.in. w 1949 występowała gościnnie w T. Polskim  ZASP-u we własnej sztuce Słoneczniki, która nast. była prezentowana w pol. ośrodkach we Francji i Niemczech; w T. Nasza Reduta w Chicago, T. Polskim w Ottawie; pol. prem. odbyła się w Zie­lonej Górze (1964). Również inne utwory L., jak np. Skórka z pomarańczy, Jaworowe buty, Madame X-ow, Szalenie miły wieczór, Szklanka mleka”, Pokój ludziom dobrej woli grane były na pol. scenach zaw. i amat. w Londynie, Nottingham, Glasgow oraz Chicago lub czytane w londyńskim T. Sztuk Czytanych działającym przy Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Od 1959 współpracowała jako red. działów kobiecych z Dziennikiem Polskim i Dzien­nikiem Żołnierza oraz Tygodniem Polskim (jako Siostra Anna). Po śmierci L., ten ostatni przejęła jej bratowa Olga (Aleksandra Jadwiga Lisiewiczowa, z domu Fromer 1910-1980, pisarka, członek zasłużony i sekretarz generalny londyńskiego ZASP-u, współpracowniczka T. Polskiego, administratorka T. dla Dzieci i Młodzieży Syrena). W 1961-71 Teo­dozja L. była też współzałożycielką i red. Głosu Kobiet. W 1968 została prezesem Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Sporadycznie występowała na scenie T. Polskiego ZASP, m.in. jako Eugenia (Tan­go, 1965), Pani Słowikowska (Gałązka rozmarynu, 1968), Pani Gurzycka (Świadek, 1971), Wiktoria (Lekarz bezdomny, 1974).

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994


Źródła:
1)

aktorka;

Wg Cz. Halskiego ur. 28 I 1897. Była córką Zygmunta L., adwokata, i Eugenii z Kubickich, siostrą Mieczysława L., poety-lotnika, sekretarza lit. T. Miejskich we Lwowie za dyr. W. Horzycy, red. Sceny Lwowskiej (zm. 1975 w Londynie). W 1922 ukończyła gimn. ss. Niepokalanek w Jarosławiu, w późniejszych latach kształciła się podobno w studiu teatr. W. Siemaszkowej we Lwowie. Od 1930 pracowała w dziale programowym, a od 1936 jako sekretarka lwow. rozgłośni PR. Była autorką felietonów, słuchowisk, cotygodniowych przeglądów nowości książkowych (pod pseud. Helena Boyer), współtwórczynią We­sołej Lwowskiej Fali. Zdobyła dużą popularność jako Ciotka Bańdziuchowa; w 1932-39 wystąpiła w ok. 180 audycjach i 200 przedstawieniach teatr, zespołu objazdowego Fali. Współpracujący z nią wówczas Cz. Halski napisał: „była wysoką i szczu­płą, głos miała niski, szorstki, chropawy, nadają­cy się do ról pyskatych przekupek, robotnic, słu­żących”.
Tłumaczyła sztuki, np. Ten, który wrócił (wysta­wione w Łodzi i Wilnie), od 1935 publikowała rec. i artykuły w prasie. W 1939 napisała swój pierwszy utwór scen., Słoneczniki. W okresie II wojny świat. jako ochotniczka wstąpiła do Pomocniczej Wojsko­wej Służby Kobiet przy Armii Pol. w ZSRR i na Środkowym Wschodzie. Przez Irak, Palestynę, Afry­kę dotarła do Anglii. Od 1943 służyła w Pomoc­niczej Służbie Kobiet Pol. Sił Powietrznych w sto­pniu podporucznika. Posiadała liczne odznaczenia wojenne. Po demobilizacji zamieszkała na stałe w Londynie i poświęciła się twórczości lit., która przy­niosła jej wiele nagród, m.in. pisarską im. Anny Godlewskiej; kilkakrotnie na konkursach dramaturgicznych ­ ZASP-u w Londynie, T. Nasza Reduta w Chicago, dwukrotnie (1967, 1968) Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Współpracowała z teatrami pol. w Londynie (była członkiem miejscowego ZASP-u), m.in. w 1949 występowała gościnnie w T. Polskim  ZASP-u we własnej sztuce Słoneczniki, która nast. była prezentowana w pol. ośrodkach we Francji i Niemczech; w T. Nasza Reduta w Chicago, T. Polskim w Ottawie; pol. prem. odbyła się w Zie­lonej Górze (1964). Również inne utwory L., jak np. Skórka z pomarańczy, Jaworowe buty, Madame X-ow, Szalenie miły wieczór, Szklanka mleka”, Pokój ludziom dobrej woli grane były na pol. scenach zaw. i amat. w Londynie, Nottingham, Glasgow oraz Chicago lub czytane w londyńskim T. Sztuk Czytanych działającym przy Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Od 1959 współpracowała jako red. działów kobiecych z Dziennikiem Polskim i Dzien­nikiem Żołnierza oraz Tygodniem Polskim (jako Siostra Anna). Po śmierci L., ten ostatni przejęła jej bratowa Olga (Aleksandra Jadwiga Lisiewiczowa, z domu Fromer 1910-1980, pisarka, członek zasłużony i sekretarz generalny londyńskiego ZASP-u, współpracowniczka T. Polskiego, administratorka T. dla Dzieci i Młodzieży Syrena). W 1961-71 Teo­dozja L. była też współzałożycielką i red. Głosu Kobiet. W 1968 została prezesem Związku Pisarzy Pol. na Obczyźnie. Sporadycznie występowała na scenie T. Polskiego ZASP, m.in. jako Eugenia (Tan­go, 1965), Pani Słowikowska (Gałązka rozmarynu, 1968), Pani Gurzycka (Świadek, 1971), Wiktoria (Lekarz bezdomny, 1974).

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.