Szafrański Edmund

Szafrański Edmund
Data urodzenia:
1889-09-17 Warszawa
Data śmierci:
1944-09-27 Warszawa

aktor, reżyser, dyrektor teatru;

Właściwie Edmund Henryk Szafrański. Był mężem aktorki Janiny Sobotkowskiej. Po ukończeniu gimn. w Warszawie uczył się sztuki aktorskiej pod kier. J. Popławskiego. Debiutował w 1912 lub 1913 w T. Popularnym w Warszawie. Na sez. 1914,15 został zaangażowany do T. Polskiego w Warszawie, grał tam m.in. Jankowskiego (Dziady). W sez. letnim 1915 występował w Wilnie. Następnie wyjechał do Rosji i występował w Kijowie i Odessie (był tu dyr. T. Pol­skiego). W 1916 zorganizował na terenie Rosji i przez dwa sez. prowadził własny zespół teatralny. Po powro­cie do Polski występował początkowo w T. im. Sta­szica w Warszawie (sez. 1918/19), w T. Miejskim w Lublinie (sez. 1919/20), w teatrze frontowym (1920), w zespole objazdowym A. de Saint Paula (1921), m.in. w Radomiu i Ostrowcu, 1921-24 w t. Miejskim w Bydgoszczy (był tu także reżyserem), występował goś­cinnie: w Piotrkowie, Płocku i Włocławku (1922), Katowicach (1924). Od sez. 1925/26 należał do zespołu t. w Grudziądzu, potem występował w T. Zjednoczo­nym w Warszawie (1927), T. Popularnym w Łodzi (sez. 1927/28), w zespole Reduty (sez. 1928/29), w t. w Toruniu (1930), potem prawdopodobnie w T. Miej­skim w Sosnowcu oraz w T. im. Zapolskiej w War­szawie (1933), w T. Wołyńskim (1934-38); we wrze­śniu 1937 obchodził tam dwudziestopięciolecie pracy artyst. w t. bydgoskim (sez. 1938/39). Grał m.in. role Wernyhory (Wesele), Chłopickiego (Warszawian­ka), Ks. Piotra (Dziady), Boruty (Zaczarowane koło), Flambeau (Orlę). Reżyserował m.in. takie sztuki jak: Stary kawaler, Polityka i miłość. W czasie II wojny świat. reprezentował podziemną komórkę wojskową ZASP. Zginął biorąc czynny udział w powstaniu war­szawskim.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973


Źródła:
1)

aktor, reżyser, dyrektor teatru;

Właściwie Edmund Henryk Szafrański. Był mężem aktorki Janiny Sobotkowskiej. Po ukończeniu gimn. w Warszawie uczył się sztuki aktorskiej pod kier. J. Popławskiego. Debiutował w 1912 lub 1913 w T. Popularnym w Warszawie. Na sez. 1914,15 został zaangażowany do T. Polskiego w Warszawie, grał tam m.in. Jankowskiego (Dziady). W sez. letnim 1915 występował w Wilnie. Następnie wyjechał do Rosji i występował w Kijowie i Odessie (był tu dyr. T. Pol­skiego). W 1916 zorganizował na terenie Rosji i przez dwa sez. prowadził własny zespół teatralny. Po powro­cie do Polski występował początkowo w T. im. Sta­szica w Warszawie (sez. 1918/19), w T. Miejskim w Lublinie (sez. 1919/20), w teatrze frontowym (1920), w zespole objazdowym A. de Saint Paula (1921), m.in. w Radomiu i Ostrowcu, 1921-24 w t. Miejskim w Bydgoszczy (był tu także reżyserem), występował goś­cinnie: w Piotrkowie, Płocku i Włocławku (1922), Katowicach (1924). Od sez. 1925/26 należał do zespołu t. w Grudziądzu, potem występował w T. Zjednoczo­nym w Warszawie (1927), T. Popularnym w Łodzi (sez. 1927/28), w zespole Reduty (sez. 1928/29), w t. w Toruniu (1930), potem prawdopodobnie w T. Miej­skim w Sosnowcu oraz w T. im. Zapolskiej w War­szawie (1933), w T. Wołyńskim (1934-38); we wrze­śniu 1937 obchodził tam dwudziestopięciolecie pracy artyst. w t. bydgoskim (sez. 1938/39). Grał m.in. role Wernyhory (Wesele), Chłopickiego (Warszawian­ka), Ks. Piotra (Dziady), Boruty (Zaczarowane koło), Flambeau (Orlę). Reżyserował m.in. takie sztuki jak: Stary kawaler, Polityka i miłość. W czasie II wojny świat. reprezentował podziemną komórkę wojskową ZASP. Zginął biorąc czynny udział w powstaniu war­szawskim.

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.