Skąpski Bronisław

Bronisław Skąpski
Skąpski Bronisław
Data urodzenia:
1886-08-29 Wierzchosławice k. Krakowa
Data śmierci:
1947-05-31 Lębork

aktor, reżyser, dyrektor teatru.

Był synem urzędnika sądowego Stanisława Skąpskiego i Heleny z Gostwickich. Uczeń gimnazjum św. Anny w Krakowie, już w kwietniu 1903 występował z zespołem szkolnym w sali „Sokoła” w Krakowie grając Nike spod Cheronei (Noc listopadowa) w ramach Wieczoru Mło­dej Polski. W następnych latach był uczniem krakowskiej szkoły dramatycznej. W sezonie 1906/07 pracował jako aktor i sekretarz kabaretu „Figliki” w Krakowie pod dyrekcją Arnolda Szyfmana. W sezonie 1907/08 (od grudnia 1907) występował w Teatrze Miejskim w Krakowie, a na resztę tego sezonu zaangażował się do zespołu Teatru Polskiego w Poz­naniu, w 1908 grał w zespole Franciszka Frączkowskiego w Galicji, w sezonie 1908/09 w Sosnowcu; w 1909 lub 1910 praw­dopodobnie organizował teatr w Częstochowie, następnie występował na prowincji. W 1912 był w warszawskim Teatrze Ma­łym (m.in. reżyserował na tej scenie Warszawiankę). Od jesieni 1912 do 1914 grał i reżyserował (m.in. Nie-Boską komedię, 21 lutego 1914) w teatrze wileńskim; był tu też kierow­nikiem literackim. Następne lata spędził w Rosji. Od września 1915 kierował zespołem aktorów polskich grają­cych w Moskwie w sali Teatru Kameralnego, a później do 17 grudnia tego roku w sali IRTO; w pierwszej połowie 1916 występował tu w zespole Teatru Polskiego pod dyrekcją Arnolda Szyf­mana (był wtedy także sekretarzem teatru), jesienią tego roku grał w Teatrze Polskim w Kijowie. W 1917 kierował Nowym Teatrem Polskim w Moskwie, dającym od 15 kwietnia do ok. 20 czerwca tego roku przedstawienia w gmachu teatru Korsza (wystawił tu m.in. Dziady, Noc listopadową), w 1918 prowadził teatr polski w Mińsku Litewskim. Od 12 października do grudnia 1918 był dyrektorem teatru Mozaika w Warszawie i na­stępnie w sezonie 1918/19 występował w tym teatrze. Wio­sną 1919 (kwiecień–czerwiec) organizował przedstawie­nia teatralne na terenie Wielkopolski (był dyrektorem tzw. Teatru Wielkopolskiego). W sezonie 1919/20 prowadził Teatr Polski w Mińsku Litewskim; wystawił tu we własnej reżyserii m.in. Dziady, Warszawiankę, Noc listopadową, Balla­dynę, Tamtego, Śluby panieńskie, Damy i huzary. W sezonach 1921/22, 1922/23, 1923/24 i 1924/25 (do lutego 1925) był dyrektorem Teatru Miejskiego w Grodnie. Równocześnie w sezonie 1924/25 (od lipca 1924 do lutego 1925) kierował także teatrem w Białymstoku. Od października 1925 prowa­dził teatr w Słonimiu. W sezonie 1926/27 występował w ze­spole Reduty w Wilnie, później do około 1930 pracował w teatrze w Grodnie. W następnych latach organizował różne imprezy teatralne na prowincji, m.in. w Częstochowie, Ra­domiu.

Po II wojnie światowej w sezonie 1945/46 występował i reżyserował w Teatrze Ziemi Rzeszowskiej w Rzeszowie. W czerwcu 1946 objął dyrekcję Teatru Dramatycznego Związku Zawodowego Kolejarzy w Szczecinie i od czerwca do końca sierpnia tego roku prowadził tę scenę, reżyserując tu m.in. Damy i huzary, Moralność pani Dulskiej. W sezonie 1946/47 występował i reżyserował w Teatrze Polskim w Słupsku, organizując również w tym czasie przedsta­wienia w Lęborku.

Ważniejsze role: Kasper i Jasiek (Wesele), Literat (War­szawianka), Sobolewski (Dziady), Nabielak i Książę Konstanty (Noc listopadowa), Filon i Grabiec (Ballady­na), Rotmistrz i Kapelan (Damy i huzary).

Pisywał ar­tykuły teatralne do prasy (najczęściej wspomnienia), które drukował m.in. w „Kurierze Wileńskim”, „Kurierze Litewskim” (1912), „Ilustrowanym Kurierze Codzien­nym” (1934), „Kurierze Szczecińskim” (1946).

W 1909 ożenił się w Krakowie z Zofią Przybecką.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1765–1965, PWN, Warszawa 1973


Źródła:
1)

aktor, reżyser, dyrektor teatru.

Był synem urzędnika sądowego Stanisława Skąpskiego i Heleny z Gostwickich. Uczeń gimnazjum św. Anny w Krakowie, już w kwietniu 1903 występował z zespołem szkolnym w sali „Sokoła” w Krakowie grając Nike spod Cheronei (Noc listopadowa) w ramach Wieczoru Mło­dej Polski. W następnych latach był uczniem krakowskiej szkoły dramatycznej. W sezonie 1906/07 pracował jako aktor i sekretarz kabaretu „Figliki” w Krakowie pod dyrekcją Arnolda Szyfmana. W sezonie 1907/08 (od grudnia 1907) występował w Teatrze Miejskim w Krakowie, a na resztę tego sezonu zaangażował się do zespołu Teatru Polskiego w Poz­naniu, w 1908 grał w zespole Franciszka Frączkowskiego w Galicji, w sezonie 1908/09 w Sosnowcu; w 1909 lub 1910 praw­dopodobnie organizował teatr w Częstochowie, następnie występował na prowincji. W 1912 był w warszawskim Teatrze Ma­łym (m.in. reżyserował na tej scenie Warszawiankę). Od jesieni 1912 do 1914 grał i reżyserował (m.in. Nie-Boską komedię, 21 lutego 1914) w teatrze wileńskim; był tu też kierow­nikiem literackim. Następne lata spędził w Rosji. Od września 1915 kierował zespołem aktorów polskich grają­cych w Moskwie w sali Teatru Kameralnego, a później do 17 grudnia tego roku w sali IRTO; w pierwszej połowie 1916 występował tu w zespole Teatru Polskiego pod dyrekcją Arnolda Szyf­mana (był wtedy także sekretarzem teatru), jesienią tego roku grał w Teatrze Polskim w Kijowie. W 1917 kierował Nowym Teatrem Polskim w Moskwie, dającym od 15 kwietnia do ok. 20 czerwca tego roku przedstawienia w gmachu teatru Korsza (wystawił tu m.in. Dziady, Noc listopadową), w 1918 prowadził teatr polski w Mińsku Litewskim. Od 12 października do grudnia 1918 był dyrektorem teatru Mozaika w Warszawie i na­stępnie w sezonie 1918/19 występował w tym teatrze. Wio­sną 1919 (kwiecień–czerwiec) organizował przedstawie­nia teatralne na terenie Wielkopolski (był dyrektorem tzw. Teatru Wielkopolskiego). W sezonie 1919/20 prowadził Teatr Polski w Mińsku Litewskim; wystawił tu we własnej reżyserii m.in. Dziady, Warszawiankę, Noc listopadową, Balla­dynę, Tamtego, Śluby panieńskie, Damy i huzary. W sezonach 1921/22, 1922/23, 1923/24 i 1924/25 (do lutego 1925) był dyrektorem Teatru Miejskiego w Grodnie. Równocześnie w sezonie 1924/25 (od lipca 1924 do lutego 1925) kierował także teatrem w Białymstoku. Od października 1925 prowa­dził teatr w Słonimiu. W sezonie 1926/27 występował w ze­spole Reduty w Wilnie, później do około 1930 pracował w teatrze w Grodnie. W następnych latach organizował różne imprezy teatralne na prowincji, m.in. w Częstochowie, Ra­domiu.

Po II wojnie światowej w sezonie 1945/46 występował i reżyserował w Teatrze Ziemi Rzeszowskiej w Rzeszowie. W czerwcu 1946 objął dyrekcję Teatru Dramatycznego Związku Zawodowego Kolejarzy w Szczecinie i od czerwca do końca sierpnia tego roku prowadził tę scenę, reżyserując tu m.in. Damy i huzary, Moralność pani Dulskiej. W sezonie 1946/47 występował i reżyserował w Teatrze Polskim w Słupsku, organizując również w tym czasie przedsta­wienia w Lęborku.

Ważniejsze role: Kasper i Jasiek (Wesele), Literat (War­szawianka), Sobolewski (Dziady), Nabielak i Książę Konstanty (Noc listopadowa), Filon i Grabiec (Ballady­na), Rotmistrz i Kapelan (Damy i huzary).

Pisywał ar­tykuły teatralne do prasy (najczęściej wspomnienia), które drukował m.in. w „Kurierze Wileńskim”, „Kurierze Litewskim” (1912), „Ilustrowanym Kurierze Codzien­nym” (1934), „Kurierze Szczecińskim” (1946).

W 1909 ożenił się w Krakowie z Zofią Przybecką.

Źródło: Słownik biograficzny teatru polskiego 1765–1965, PWN, Warszawa 1973

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.