Kunina Ewa

Kunina Ewa
Data urodzenia:
1889-08-04 Warszawa
Data śmierci:
1963-03-14 Warszawa

aktorka;

Właściwie Stefania Ewa,Kunina z domu Krauze, pseud. E. Korczak. Była córką Władysława Krauzego i Józefy z d. Rentel, żoną znanego rzeźbiarza Henryka Kuny. Ukończyła pensję, a następnie uczyła się na kursach handlowych J. Siemiradzkiej. Do zawodu ak­torskiego przygotowywała się pod kier. W. Brydzińskiego i A. Zelwerowicza. W 1914 debiutowała pod pseud. Korczak w T. Polskim w Kijowie. W 1915-16 grała w Łodzi. 12 X 1915 wyszła za Henryka Kunę; używała odtąd nazwiska Kunina (pocz. Korczak-Kunina). Od 1916 prawie stale występowała w t. warszaw­skich: w 1916 w t. Orpheon, w sez. 1917/18 i 1918/19 w T. Polskim, 1919-24 w Reducie (m.in. w rolach Rudomskiej i Ireny – Ponad śnieg, Zuśki – Pomsta, Matki Boskiej – Wielkanoc), w sez. 1924/25 i 1925/26 w T. im. Bogusławskiego, w 1925 w t. Szkarłatna Maska, w 1926-31 w T. Polskim i Małym, w sez. 1929/30 w T. Ateneum, w sez. 1932/33 w T. Kameralnym, następnie w Reducie, której była jedną z najstarszych i najwierniej­szych członkiń. W 1933-39 była kierownikiem admini­stracyjnym t. szkolnego Instytutu Reduty. Jedynie w sez. 1931/32 należała do zespołu T. im. Słowackiego w Krakowie. Podczas okupacji niem. w czasie II wojny świat. przebywała w Warszawie; pracowała w kawiar­ni aktorskiej „Znachor”. Po wyzwoleniu występowała w Starym Teatrze w Krakowie (sez. 1945/46), w T. Woj­ska Polskiego w Łodzi (1946-49), w T. Polskim w War­szawie (sez. 1949/50), a od 1950 do końca życia w T. Narodowym w Warszawie.
Już w pierwszych latach pracy scen. zwróciła uwagę in­teligencją, kulturą i temperamentem aktorskim, a także precyzją w opracowywaniu ról. Miała doskonale warunki zewnętrzne; „wspaniała postać, twarz o klasycz­nych, nieco surowych rysach, pięknie brzmiący, dość ciemny w barwie głos, hieratyczny gest, czyniły z niej artystkę szczególnie predysponowaną do kreowania tragicznych ról z wielkiego repertuaru” (J. Macierakowski). Stworzyła w tym zakresie wiele wybitnych kreacji, jak np. Demeter (Noc listopadowa), Judyta (Ksiądz Marek), Diana (Fantazy), Maria (Warszawian­ka), Niewierna Żona (Bolesław Śmiały), Kasandra (Achilleis), Rachel (Judasz z Kariothu), Lollia Paulina (Kajus Cezar Kaligula), Agnieszka Gonzaga (Sułkow­ski)„Kunina to aktorka, która mocnym akcentem, władczym głosem i całą postawą, jakby w granicie rzeźbioną, ujarzmia widza i panuje nad nim stężoną wolą artysty” – wspominał K. Adwentowicz. Grała również interesująco role komediowe, m.in. Gromiwoję (Gromiwoja Arystofanesa), Pannę Młodą (Wesele), An­nę (Rewizor), a po II wojnie świat. wyróżniały się jej znakomite „matki”. Do najlepszych jej ról z okresu po 1945 zaliczyć należy: Gurmyską (Las), Kate Keller (Synowie A. Millera), Melanię (Jegor Bułyczow), Bertę Sonnenbruch (Niemcy), Matkę (Krwawe gody), Annę Kennedy (Maria Stuart F. Schillera), Bonę (Rzecz­pospolita zapłaci), Pułkownikową (Panna mężatka), Że­gocinę (Pan Damazy) i wreszcie ostatnią rolę, graną jeszcze w 1962 gościnnie na scenie T. im. Mickiewicza w Częstochowie – Teklę (Wysoka ściana). Była wieloletnią, zasłużoną działaczką ZASP, potem SPATiF, szczególnie aktywną w zakresie działalności społecznej. W ostatnich latach życia opiekowała się Schroniskiem Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie (dzięki jej inicjatywie i staraniom po­większyło się o nowy pawilon).

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973


Źródła:
1)

aktorka;

Właściwie Stefania Ewa,Kunina z domu Krauze, pseud. E. Korczak. Była córką Władysława Krauzego i Józefy z d. Rentel, żoną znanego rzeźbiarza Henryka Kuny. Ukończyła pensję, a następnie uczyła się na kursach handlowych J. Siemiradzkiej. Do zawodu ak­torskiego przygotowywała się pod kier. W. Brydzińskiego i A. Zelwerowicza. W 1914 debiutowała pod pseud. Korczak w T. Polskim w Kijowie. W 1915-16 grała w Łodzi. 12 X 1915 wyszła za Henryka Kunę; używała odtąd nazwiska Kunina (pocz. Korczak-Kunina). Od 1916 prawie stale występowała w t. warszaw­skich: w 1916 w t. Orpheon, w sez. 1917/18 i 1918/19 w T. Polskim, 1919-24 w Reducie (m.in. w rolach Rudomskiej i Ireny – Ponad śnieg, Zuśki – Pomsta, Matki Boskiej – Wielkanoc), w sez. 1924/25 i 1925/26 w T. im. Bogusławskiego, w 1925 w t. Szkarłatna Maska, w 1926-31 w T. Polskim i Małym, w sez. 1929/30 w T. Ateneum, w sez. 1932/33 w T. Kameralnym, następnie w Reducie, której była jedną z najstarszych i najwierniej­szych członkiń. W 1933-39 była kierownikiem admini­stracyjnym t. szkolnego Instytutu Reduty. Jedynie w sez. 1931/32 należała do zespołu T. im. Słowackiego w Krakowie. Podczas okupacji niem. w czasie II wojny świat. przebywała w Warszawie; pracowała w kawiar­ni aktorskiej „Znachor”. Po wyzwoleniu występowała w Starym Teatrze w Krakowie (sez. 1945/46), w T. Woj­ska Polskiego w Łodzi (1946-49), w T. Polskim w War­szawie (sez. 1949/50), a od 1950 do końca życia w T. Narodowym w Warszawie.
Już w pierwszych latach pracy scen. zwróciła uwagę in­teligencją, kulturą i temperamentem aktorskim, a także precyzją w opracowywaniu ról. Miała doskonale warunki zewnętrzne; „wspaniała postać, twarz o klasycz­nych, nieco surowych rysach, pięknie brzmiący, dość ciemny w barwie głos, hieratyczny gest, czyniły z niej artystkę szczególnie predysponowaną do kreowania tragicznych ról z wielkiego repertuaru” (J. Macierakowski). Stworzyła w tym zakresie wiele wybitnych kreacji, jak np. Demeter (Noc listopadowa), Judyta (Ksiądz Marek), Diana (Fantazy), Maria (Warszawian­ka), Niewierna Żona (Bolesław Śmiały), Kasandra (Achilleis), Rachel (Judasz z Kariothu), Lollia Paulina (Kajus Cezar Kaligula), Agnieszka Gonzaga (Sułkow­ski)„Kunina to aktorka, która mocnym akcentem, władczym głosem i całą postawą, jakby w granicie rzeźbioną, ujarzmia widza i panuje nad nim stężoną wolą artysty” – wspominał K. Adwentowicz. Grała również interesująco role komediowe, m.in. Gromiwoję (Gromiwoja Arystofanesa), Pannę Młodą (Wesele), An­nę (Rewizor), a po II wojnie świat. wyróżniały się jej znakomite „matki”. Do najlepszych jej ról z okresu po 1945 zaliczyć należy: Gurmyską (Las), Kate Keller (Synowie A. Millera), Melanię (Jegor Bułyczow), Bertę Sonnenbruch (Niemcy), Matkę (Krwawe gody), Annę Kennedy (Maria Stuart F. Schillera), Bonę (Rzecz­pospolita zapłaci), Pułkownikową (Panna mężatka), Że­gocinę (Pan Damazy) i wreszcie ostatnią rolę, graną jeszcze w 1962 gościnnie na scenie T. im. Mickiewicza w Częstochowie – Teklę (Wysoka ściana). Była wieloletnią, zasłużoną działaczką ZASP, potem SPATiF, szczególnie aktywną w zakresie działalności społecznej. W ostatnich latach życia opiekowała się Schroniskiem Artystów Weteranów Scen Polskich w Skolimowie (dzięki jej inicjatywie i staraniom po­większyło się o nowy pawilon).

Źródło: Słownik Biograficzny Teatru Polskiego 1765-1965, PWN Warszawa 1973

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.